Usain Bolt – najszybszy człowiek na świecie. Nigdy, przenigdy nie będę miał dość słuchania tych słów. Jeśli weźmiesz setkę ludzi i zapytasz ich, kto jest najlepszym koszykarzem, piłkarzem czy graczem w krykieta, to mało prawdopodobne, abyś usłyszał te same nazwiska. Jednak zapytaj ich: „Kto jest najlepszym sprinterem na świecie?”, a odpowiedź będzie zawsze taka sama – Usain Bolt. Dlaczego? Ponieważ tak mówią zegary pomiarowe, a one nigdy nie kłamią. Sprawa jest poza dyskusją. Zgodnie z książką rekordów pokonałem odcinek stu metrów – jedyny miarodajny wyznacznik prędkości człowieka – w czasie 9,58 sekundy. Było to na mistrzostwach świata w Berlinie. 
Mówi się, że obecna populacja na Ziemi wynosi 6 miliardów 800 milionów, a od momentu pojawienia się człowieka na naszej planecie żyło na niej około 107 miliardów ludzi. Nie ma nic lepszego niż świadomość, że jest się szybszym od nich wszystkich.
Zdecydowałem się na zostanie sprinterem nie tylko dlatego, że już w szkole nie mogło mnie dogonić żadne dziecko. Zdawałem sobie również sprawę, że jest to dziedzina, do której nie miesza się polityka. W sportach zespołowych to, czy jesteś najlepszy, może zależeć od opinii innych. Jeden trener uzna, że jesteś wystarczająco dobry, by grać w jego drużynie, drugi nie będzie podzielał jego zdania. Może się też zdarzyć, że o tym, kto będzie w zespole, zadecydują więzi rodzinne lub znajomości. Jednak w lekkoatletyce nie ma miejsca na coś takiego – albo jesteś najszybszy, albo nie. Opinie innych ludzi są tutaj zupełnie bez znaczenia.
Przed budynkiem szkoły podstawowej w Waldensii mieliśmy bieżnię. Do dziś tam jest, w takim samym stanie, jak ją zapamiętałem – z sześćdziesięciocentymetrowym rowem na końcu prostej. To właśnie tam odbyłem swój pierwszy wyścig, w którym pokonał mnie chłopak z mojej szkoły – Ricardo Geddes. Pewnego dnia mój nauczyciel wychowania fizycznego Devere Nugent założył się ze mną o obiad, że nie dam rady pokonać Ricarda. Od zawsze lubiłem jeść, więc miałem silną motywację. Wygrałem, jedzenie było pyszne i już nigdy później nie dałem się Ricardowi pokonać. Podczas tego wyścigu po raz pierwszy miałem do czynienia z bezpośrednią rywalizacją i od tego dnia moim mottem są słowa: „Jeśli raz cię pokonam, już nigdy ze mną nie wygrasz”. Później Ricardo i ja rywalizowaliśmy jeszcze ze sobą. Mówiłem mu nawet, żeby dalej trenował lekkoatletykę, ale podobnie jak większość dzieci na Jamajce wolał grać w piłkę nożną, co robi do dziś, reprezentując barwy jednej z lokalnych drużyn. 
Chociaż bardzo kochałem futbol i krykieta, to bieganie pochłonęło mnie bez reszty. Kiedy już usunąłem ze swojej drogi Ricarda, byłem nie tylko najszybszy w szkole, ale w całym Trelawny. Po kilku latach w szkole średniej, w której zacząłem się bardziej przykładać do treningów, biegałem najlepiej spośród wszystkich juniorów na Jamajce, a potem na świecie. 
Kiedy zacząłem zdobywać złote medale i ustanawiać rekordy świata na igrzyskach olimpijskich oraz mistrzostwach świata, rywalizując przy tym z moim kolegą z reprezentacji Jamajki Asafą Powellem oraz Amerykanami Wallace’em Spearmonem i Tysonem Gayem, czułem się tak samo jak wtedy, gdy ścigałem się z Ricardem Geddesem. Cel był dokładnie taki sam – biec najszybciej, jak się potrafi, aby jako pierwszy dopaść do linii mety, i nieważne, czy ma to miejsce na wypełnionym po brzegi, mieszczącym 91 tysięcy ludzi stadionie Bird’s Nest w Pekinie, czy na boisku szkolnym. 
Podobnie jak wtedy, gdy byłem bardzo młody, zawsze staram się biec szybciej i szybciej. Kiedy uzyskałem 9,72 sekundy, ustanawiając w Nowym Jorku rekord świata na 100 metrów, wiedziałem, że mogę lepiej. Kiedy na olimpiadzie przebiegłem setkę w czasie 9,69 sekundy, wygrywając złoty medal, wiedziałem, że mogę zejść jeszcze niżej. Nawet teraz, gdy w Berlinie udało mi się osiągnąć 9,58 sekundy, wierzę, że mogę pobiec znacznie szybciej. 
Czuję, że jestem w stanie pokonać ten dystans w 9,4 sekundy. Nie można powiedzieć, kiedy albo gdzie się to wydarzy, ale na wszystkich najważniejszych zawodach to jest mój cel i stale staram się go osiągnąć. Zawsze podchodzę do swoich biegów bardzo serio. Nie zamierzam pozwolić nikomu na odebranie moich tytułów, tak więc prawdopodobnie wydarzy się to na mistrzostwach świata w Korei w 2011 roku albo igrzyskach olimpijskich w Londynie w 2012 roku. 
Zejście z 9,58 do 9,4 sekundy będzie wymagało ode mnie mnóstwa ciężkiej pracy. Jeśli zamierzam to zrobić, muszę zaliczyć idealny start, a później w doskonałym stylu się rozpędzić, mając pewność, że utrzymam formę do końcowych metrów. Moment startu nigdy nie był moją mocną stroną, ale ciągle nad tym pracuję, tak samo jak nad zaprzestaniem rozglądania się na boki, co jest moim najgorszym nawykiem. Tracę w ten sposób cenny czas, ale nie umiem sobie z tym poradzić. Mój trener Glen Mills mówi, że jest w stanie mnie z tego wyleczyć, zakładając mi na oczy klapki, jak koniowi wyścigowemu. 
Zawsze jest coś, co można poprawić. Nawet kiedy wydaje mi się, że wyścig poszedł dobrze, trener potrafi powiedzieć „nie” i pokazując powtórki, wytknąć mi błędy. Kiedy twój bieg trwa 9,58 sekundy, wydaje ci się, że wszystkie elementy tworzą spójną całość, ale zdaniem trenera faza rozpędzania się po starcie jest u mnie za krótka, stopy stawiam zbyt blisko siebie, a moja głowa jest dosłownie wszędzie – tak więc jest jeszcze sporo do poprawy. 
Wierzę, że jest granica szybkości, z jaką może pobiec człowiek, i nie wydaje mi się, aby było możliwe zejście poniżej 9,4 sekundy na 100 metrów. Niemożliwe jest pokonanie tego dystansu w 9,2 sekundy. Ludzkie ciało nie jest w stanie tego dokonać, niezależnie jak ciężko trenujesz, w jak dobrej jesteś formie i jak fantastyczna jest twoja technika.
Jeśli chodzi o bieg na 200 metrów, to nie mam pojęcia, gdzie jest limit. W Pekinie wynikiem 19,3 sekundy pobiłem dwunastoletni rekord Michaela Johnsona wynoszący 19,32 sekundy. Obecnie pokonuję łuki znacznie sprawniej, dzięki czemu na mistrzostwach świata w 2009 roku udało mi się osiągnąć wynik 19,19 sekundy. Marzę, aby zostać pierwszym człowiekiem, któremu uda się zejść poniżej bariery 19 sekund.
W sierpniu 2010 roku obchodziłem swoje dwudzieste czwarte urodziny, a zdaniem trenera dopiero za dwa lub trzy lata osiągnę swoją szczytową formę. Jestem daleki od powiedzenia ostatniego słowa.